338 dra een groot station zou noodig maken, daar in die eenzaamheid. Rondom 't stationsgebouw was 't veld gelijk ge- maakt ; daar waren een groot steenen terras, groote los- plaatsen en wijde, leege, oneindige grindvlakten. Een paar winkels en werkplaatsen, een photographisch atelier en een hotel waren al om de grindvlakte ge- bouwd ; maar wat buiten de afgesloten ruimte lag, was niets dan woeste grond. Ook hier vloeide de beek uit de gemeente voorbij, woest en boos kwam zij uit de diepe bosschen te voor- schijn en stortte neer in kleine, bruisende watervalletjes. De reizigers naar Jeruzalem herkenden den breeden, majestueusen stroom niet meer, dien ze dien morgen verlaten hadden. Hier was geen mooi dal om op neer te zien, alle uitzicht was afgesloten door donkere, met dennen begroeide heuvels. Toen de kleine kinderen, die met hun ouders naar Jeruzalem zouden gaan, hier uit de wagens getild wer- den, voelden ze zich onbehaaglijk aangedaan en be- gonnen ze te huilen. Van te voren hadden zij 't heerlijk gevonden met hun ouders naar Jeruzalem te mogen gaan, maar bij 't scheiden van hun huis hadden ze erg geschreid en aan 't station werden ze nog wanhopender. De ouderen hielpen de reisbagage afladen en die naar een goederenwagen brengen. Allen hielpen, en een oogenblik had niemand tijd op de kinderen te letten.