339 Maar de kinderen schoolden bijeen in een dichten kring en beraadslaagden. Een oogenblik later nam elk van de oudsten een van de kleintjes bij de hand en zij wandelden weg van het station, twee aan twee, een groote en een kleintje. Ze gingen denzelfden weg dien ze gekomen waren, over 't zand en de stoppelvelden en de beek, het don- kere bosch in. Wat later dacht een van de vrouwen aan de kinderen. Ze maakte een van de manden met proviand open en wilde ze eten geven. Zij riep ze, maar niemand antwoordde. Ze waren weg en een paar mannen gingen ze zoeken. Zij volg- den het spoor, dat al die kleine voeten in 't zand had- den achtergelaten, en toen zij een eind het bosch in waren, kregen zij de kinderen in 't oog. Ze liepen in een lange rij, twee aan twee, een groote en een kleine. Toen de mannen hen riepen, bleven zij niet staan, maar liepen voort. Toen moesten de mannen hard loopen om ze in te halen. De kinderen probeerden weg te komen, maar de kleintjes konden niet meêkomen en vielen. Toen bleven de anderen op den weg staan, beschreid en bedroefd. „Maar kinders, waar ga jelui naar toe ?" vroeg een van de mannen. Toen begonnen de kleinste kinderen luid te schreien terwijl de oudste jongen antwoordde :