5 met een dik rood en wit kleed, waren verwelkt. De tarwe en de rogge, die op de akkers bij de steden groeide, was al afgemaaid en ingehaald, en de maaiers met hun ossen en ezels, met hun zangen en dansen, waren naar huis gegaan. 't Eenige spoor van de heerlijkheid van de lente waren lange verdorde stengels, die zich op 't verzengde veld verhieven, en die eens schoone, geurige leliën gedragen hadden. Werkelijk waren er veel menschen, die beweerden, dat zij nog 't best den zomer in Jeruzalem konden verdragen. Zij zeiden, dat de stad wel overvol met menschen was, maar daar ze boven op den langen bergrug lag, die door heel Palestina loopt, kon er geen windzuchtje door 't land gaan, uit welke windstreek die ook komen mocht, dat geen koelte aan de heilige stad bracht. Maar hoe 't nu ook gesteld was met die geprezen windzuchtjes en de heerlijke berglucht, toch was er nog zomerhitte genoeg, zelfs in Jeruzalem. De men- schen sliepen er 's nachts op het dak, en hielden zich overdag binnenshuis. Zij moesten zich met slecht riekend water tevreden stellen, dat in den winter was opge- zameld in onderaardsche cisternen, en ze waren heel bang, dat het opraken zou. 't Minste windje deed dichte wolken kalkstof opwaaien en als iemand op de witte paden buiten de stad liep, zonken zijn voeten weg in dik, mul stof. Maar het ergste was, dat de hitte de menschen belette te slapen. Niemand sliep goed ; de meesten