4 ricinusplanten stonden daar met hun reusachtige bladen verschrompeld en verdroogd, en zelfs de sterke pelar- gonia's wilden niet langer bloeien, maar lagen te smachten in steenhoopen en greppels, bijna begraven onder groote hoopen stof. Waar men de roode bloemen van de cactusheggen zag, leek het bijna alsof al de warmte, die de dikke stammen in den heeten zomer hadden inge- zogen, nu uitsloeg in groote roode vlammen. Men begreep eerst recht hoe heet het was, als men zag hoe de kinderen, die naar het strand liepen om aan zee te komen en te kunnen baden, de voeten hoog optilden en jammerden, omdat het mooie, witte zand zoo heet was als gloeiende kolen. Als men 't in Jaffa niet kon uithouden, waar moest men dan heen ? 't Was daar ten minste beter dan op de wijde, breede vlakte van Saron, die binnen de stad tusschen de zee en den berg lag. Wel waren er nog menschen in de kleine steden en dorpjes, die over de vlakte verspreid lagen, maar 't was onbegrij- pelijk, dat ze niet vergingen van hitte en droogte. Zij waagden zich ook zelden buiten hun woningen zonder vensters, en kwamen nooit uit hun stadjes, waar de muren der huizen en een paar eenzame boomen ze nog wat voor de zon beschutten. Buiten op de vlakte was evenmin een groen strootje te vinden als een mensch. Al de prachtige roode anemonen en papavers van de lente, al de kleine duizendschoonen en anjelieren, die 't veld hadden bedekt