7 en zwarigheden overwonnen. Maar niets kon haar rust geven. Haar angst nam elk oogenblik toe. Ze lag daar en verbeeldde zich, dat zij en haar getrouwen vermoord zouden worden, dat haar vijanden 't huis in brand zouden steken, nadat ze de uitgangen afgesloten hadden. Ze meende, dat de stad Jeruzalem al haar dwepers op haar zou afzenden, en haar overvallen met alle haat en vernielzucht, die in haar muren te vinden was. Zij trachtte haar gewoon, blijmoedig vertrouwen te herwinnen. Waarom zou ze nu wanhopen, juist nu haar zaak zoo goed vooruitging, nu de Gordonsche kolonie versterkt geworden was met ongeveer vijftig flinke, Zweedsche boeren, die uit Amerika overgekomen waren, en nu nog meer zulke goede, vertrouwbare menschen uit Zweden werden verwacht. In werkelijkheid had haar onderneming nog nooit zóó goed gestaan als juist nu. Om den angst te smoren, stond zij eindelijk op, sloeg een langen, witten mantel om zich heen en ging uit. Zij opende een kleine achterdeur en ging voort in de richting naar Jeruzalem ; maar spoedig verliet zij den weg en besteeg een kleinen, steilen heuvel. Van den top kon ze in den helderen maneschijn de stad zien, met haar getakte muren en haar ontelbare groote en kleine koepels, die zich tegen den nachthemel afteekenden. Hoewel ze daar stond te worstelen met onrust en angst, merkte ze toch de plechtige schoonheid van den