8 nacht op. De groenwitte maneschijn van Palestina stroomde over alles heen en gaf het een stempel van wondere geheimzinnigheid. Op eens kwam de gedachte in haar op, dat, zooals in oude kasteelen kamers waren, waar spoken huisden, het wel zijn kon, dat deze oude stad te midden van haar eenzame heuvels, de spokenkamer was van de oude aarde, waar men de grootheid van 't verleden kon zien neerdalen van de heuvels, en de dooden uit de oudheid rondsluipen in 't nachtelijk duister. Mrs Gordon voelde geen vrees, toen deze gedachten bij haar opkwamen. Integendeel, ze vervulden haar met een blij gevoel van wachten op iets moois. Sedert den nacht, dat zij schipbreuk had geleden op de Univers, en Gods stem had hooren spreken, was het haar nu en dan gebeurd, dat ze bericht had ontvangen uit een andere wereld. Zij begon te gelooven, dat iets dergelijks haar nu wachtte. 't Was alsof haar hersens zich uit- zetten ; haar gedachten bewogen zich zeldzaam vlug en klaar haar zintuigen werden verscherpt. Ze voelde, dat de nacht niet stil was, maar vol van stemmen en wonderlijke geluiden. Eer zij zich rekenschap kon geven van de verandering, die met haar plaats had, hoorde ze een geweldige bruisende stem, die uit een heel oude en gebrekkige keel scheen te komen, en die deze woorden sprak : „Voorwaar, ik kan fier mijn schedel uit het stof heffen ! Niemand is mijn gelijke in macht en eer en heiligheid."