^o dat ze bijna tot niet anders konden dienen, dan tot bruggen tusschen de ongelijke hoogten." Toen de diepe stem deze beschrijving gegeven had, klonken weer enkele korte klokslagen van den kant, waar de koepel zich op het heilige graf verhief. Mrs Gordon, die nu aan de geluiden van den nacht gewend was, begon te voelen, dat ook dit een stem was, die verstaanbare woorden sprak. Ze meende te verstaan hoe die eenigszins kortaf zei : „Ook ik heb dat gezien." De eerste stem liet zich weer hooren : „Ik herinner mij, dat op den hoogsten kruin van dezen bergrug een top lag, die den naam van Moria droeg. Die zag er duister en afschrikwekkend uit, zooals ze met steile zijden en dwars afgesneden top uit de diepe, donkre dalen opsteeg, waar wilde stroomen bruisend stroomden. Ten oosten, zuiden en westen verhief zich de berg loodrecht en ontoegankelijk, alleen ten noorden was ze door een breede landstreek, als door een brug met de hoogten verbonden, die zich ginds in de diepe dalen verhieven." Mrs Gordon ging op een hoopje steenen en puin zitten. Zij leunde met liet voorhoofd in de handen en luisterde. Zoodra de eerste stem zweeg, als uitgeput door 't spreken, klonk het van den anderen kant : „Ook ik herinner mij hoe de berg er in 't eerst uitzag." „Op een dag gebeurde het," klonk het weer van de plaats waar de tempel stond, „dat eenige herders,