24 een van de heilige uren van den nacht was aangebroken, maar dit volgde z66 onmiddellijk op het gesprek over de kruisiging, dat het waarschijnlijk was, dat de beide ouden zich van dit toeval bedienden om lucht te geven aan de fierheid en den ootmoed, die hen vervulde. Nauwlijks was dit sterk gedruisch afgenomen, of de moskee begon op plechtigen toon : „Ik ben de groote rots, de eeuwig bestendige, maar wat is Golgotha ? Ik ben die ik ben, niemand kan er aan twijfelen, waar hij mij zoeken moet, maar waar is Golgotha ? Waar is de heuvel waar 't kruis gezet werd ? Niemand weet het. Waar is het graf, waarin Jezus werd neergelegd ? Niemand kan met zekerheid zijn plaats aanwijzen. " Onmiddellijk klonk het van Golgotha : „Komt ge nu ook al aan met die beschuldigingen ? Ge moest toch beter weten ; gij zijt zoo oud, dat ge u de ligging van Golgotha herinneren kunt. Ge hebt duizenden jaren lang den heuvel op zijn plaats buiten de poort der rechtvaardigheid zien liggen." „Och ja, zeker ben ik oud, ik ben heel oud," her- nam de moskee. „Maar ge hebt immers gezegd, dat de ouden een slecht geheugen hebben. Er lagen zoo veel kale heuvels buiten Jeruzalem. Hoe zou ik nog weten welke Golgotha was ? En er zijn ontelbare graven in de rots uitgehouwen. Hoe kan ik weten welk graf het rechte is ?" Mrs Gordon begon meer en meer ongeduldig te worden. Werkelijk kreeg ze bijna lust zich in het