z 7 rots-grot met het graf van Melchisedek terug, en de spleet in den berg, waaruit, zooals men beweerde, nog bloed droppelde. Men vond den steen terug, die bij 't balsemen gebr uikt werd ... " Nu was het de moskee, die lang en honend lachte. „Maar hoor nu naar het laatste en gewichtigste be- wijs, " ging de kerk voort, zonder zich te laten storen. „De Keizerin wenschte niets vuriger dan het heilige kruis weer te vinden, maar dat was verdwenen. Na lang, vergeefs zoeken, kwam een oude wijze bij de Keizerin, en vertelde haar, dat het kruis diep onder den grond begraven was. Hij wees haar de plaats aan, waar men het zoeken moest. Men moest heel diep graven, want de krijgsknechten hadden het kruis in een gracht bij de wallen geworpen, die tot den rand met aarde en steenen gevuld werd. Ik herinner mij de vrome Keizerin, hoe ze op den rand van den wal zat, en haar arbeiders aanmoe- digde. Ik herinner me ook den dag, dat het kruis weerge- vonden werd op den bodem van de oude stadsgracht." De kerk was nu alleen aan 't woord. Ze liet zich niet storen door de half honende uitroepen en 't twijfe- lend lachen van de moskee. „Ik herinner me de reeks wonderen, die volgde op het terugvinden van het kruis. Ik geloof niet, dat zelfs gij die loochenen zult. Ook gij hebt het gejubel van de zieken gehoord, die door het heilige reliek genezen werden. Ook gij herinnert u de pelgrimstochten, die van alle landen hierheen stroomden.