37 Bo was tot nu toe heel tevreden in Jeruzalem geweest, en had dikwijls uitgesproken hoe blij hij was, dat hij daarheen verhuisd was. Maar van den dag af, dat hij hoorde, dat Gertrud vrij was, werd hij somber en stil. Niemand in de kolonie begreep wat Bo zoo zwaar- moedig maakte. Velen zochten hem te bewegen hun zijn vertrouwen te schenken, maar Bo wilde niet zeggen wat hem scheelde. Hij kon niet verwachten, dat de kolo- nisten veel medelijden met zijn hartzeer hebben zouden. Zij preekten er altijd over, dat het voor de eendracht noodig was niet meer van één mensch te houden, dan van alle anderen, en ze beweerden, dat zij alle menschen even lief hadden. Zij hadden allen en Bo ook ge- zworen nooit een huwelijk aan te gaan en een rein leven te leiden als monniken en nonnen. Bo dacht geen oogenblik meer aan die belofte, sinds hij gehoord had, dat Gertrud weg was. Hij wilde zoo gauw mogelijk van de kolonie weg, om naar huis te gaan en haar te winnen. Hij was nu heel blij, dat hij den gordel gehouden had, zoodat hij geld had en kon gaan, wanneer hij maar wilde. De eerste dagen liep hij opgewonden rond, en dacht nergens anders aan, dan om te weten te komen wan- neer er een boot uit Jaffa vertrok. Maar er was nu juist geen gelegenheid, en Bo begon al spoedig in te zien, dat het beter indruk zou maken, als hij nog wat met zijn reis wachtte. Wanneer hij dadelijk ging zou de heele gemeente begrijpen, dat hij om Gertrud kwam.