39 't Duurde zoodoende tot Augustus eer Bo klaar was. In dien tijd zag hij veel van 't leven van de Gordonisten, en hij vond het hoe langer hoe mooier. Nooit had Bo menschen z66 zien leven enkel om zieken, armen en bedroefden te helpen. En zij verlangden niet naar de wereld terug, hoewel sommigen zóó rijk waren, dat zij zich alles hadden kunnen verschaffen wat ze wilden, en anderen zóó knap, dat er niets tusschen hemel en aarde was, waar ze niet van wisten. Eiken dag hielden ze mooie bidstonden, waarin zij hun leer uitlegden aan de nieuw aangekomenen, en als Bo hen hoorde spreken vond hij, dat 't zoo iets groots was mee te mogen doen om het rechte Christendom weer op te wekken, dat nu bijna twee duizend jaar vergeten was, dat hij er bijna niet toe komen kon van Jeruzalem weg te gaan. Maar 's nachts nam Bo den gordel in de handen, en als hij dat deed kreeg hij tranen in de oogen, uit ver- langen naar Gertrud. En als hij er dan aan dacht, dat hij niet meê zou kunnen doen om het rechte Christendom te herstellen - dan praatte hij zich zelf voor, dat er zoovelen waren, die daar beter voor geschikt waren dan hij. 't Zou wel niet erg hinderen of zoo'n domme, onnoozele stakker de kolonie verliet. Maar waar Bo vr eeslijk tegen opzag was het oogenblik, dat hij in de vergadering zou moeten opstaan, om te zeggen, dat hij naar huis wilde. Een rilling ging hem door de leden bij de gedachte, dat Mrs Gordon, en