4 x z66 verlangde om weg te komen. Hij zei ook tegen zich zelf, dat het nu te laat was. 't Was hem volslagen onmogelijk te bekennen, dat hij onder al dien nood geld bij zich gedragen had. In Augustus was Bo eindelijk klaar met den oven, en nu wilde hij weg met de eerste boot. Op een dag zette hij zich neer op een eenzame plek buiten Jeruzalem, tornde den gordel los, en nam het geld er uit. Daar zat hij met de kleine goudstukken in de hand en voelde zich als een misdadiger. „Och Heere God ! vergeef me, " barstte hij uit. „Ik wist immers niet, dat Gertrud vrij worden zou, toen ik hier bij deze menschen kwam. Voor niets anders ter wereld zou ik de kolonie verlaten hebben." Toen Bo weer naar de stad terug ging, sloop hij met onzekeren stap voort, en had een gevoel, dat er iemand achter hem liep, die op hem loerde. Toen hij een paar van de gouden munten op de wisseltafel in de Davidsstraat neerlegde, zag hij er z66 uit, dat de Armeniër, die zijn goud woog, dacht, dat hij een dief was, en hem minstens voor de helft van de som bedroog. Den volgenden dag sloop Bo vroeg in den morgen van de kolonie weg. Hij ging naar het oosten in de richting van den Olijfberg, omdat niemand argwaan krijgen zou, en nam een grooten omweg om naar 't station te komen. Hij kwam toch een uur te vroeg en leed ontzettend