4 2 onder 't wachten. Hij beefde voor ieder, die kwam en ging. Hij zocht zich vergeefs wijs te maken, dat hij geen kwaad gedaan had, dat hij een vrij man was, en doen mocht waar hij lust in had. Hij begreep, dat het beter geweest was, als hij eerlijk met de kolonisten gesproken had, en niet stilletjes weggeloopen was. Hij vond het zóó vreeslijk zoo bang te zijn om gezien en herkend te worden, dat hij bijna teruggekeerd was. Bo kwam toch in den trein. 't Was overal buiten- gewoon vol, maar hij zag niemand, dien hij kende. Hij zat aan den brief te denken, dien hij aan Mrs Gordon en aan Hellgum schrijven zou. Hij stelde zich voor hoe die na 't morgengebed aan de heele vergadering zou worden voorgelezen, en hij kon zich de verachting voorstellen, die op aller gezicht te zien zou wezen. „Ik doe zeker iets vreeslijk slechts van daag," dacht hij, en werd bang, dat er nu een smet op hem rustte, die hij nooit zou kunnen wegnemen. 't Kwam hem steeds verachtelijker voor, dat hij zoo weggeslopen was. Hij walgde van zich zelf en vond, dat hij een ellendeling was. Hij kwam in Jaffa aan en stapte uit den trein. Toen hij over het door de zon verhitte plein voor 't station kwam, zag hij daar een schaar arme Rumeensche pelgrims. Toen Bo naar hen bleef staan kijken, sprak een Syrisch tolk hem aan en zei, dat de pelgrims ziek van