44 plan geweest met een Fransche boot te gaan, die den- zelfden dag in Jaffa verwacht werd, maar die zag hij niet. Die was zeker opgehouden. De Duitsche boot was zeker pas kort geleden aangekomen. Een troep roeiers maakten in de grootste haast hun booten in orde om de passagiers af te halen. Zij repten zich om 't hardst, riepen en schreeuwden, en dreigden elkaar met de riemen. Toen roeiden een tiental booten te gelijk uit. De sterke, krachtige roeiers stonden op en roeiden staande om beter vaart te zetten. Ze waren eerst wat voorzichtig, maar toen ze voorbij de twee gevaarlijke klippen gekomen waren, begon een scherpe roeiwedstrijd. Bo hoorde hen van 't strand lachen en elkaar met roepen aanhitsen. Hij kreeg een grenzenloozen lust om dadelijk te gaan. Hij kon immers even goed met de eene boot als met de andere reizen. 't Was 't zelfde, als hij maar in Europa kwam. Hij merkte, dat één bootje nog aan 't strand lag. Daar zat een oude roeier in, die zeker niet even gauw weg had kunnen komen, als de anderen. Bo vond, dat 't was alsof die man • om zijnentwil daar nog lag. Hij sprong in de boot en zij stootten af. In 't eerst dacht Bo, dat 't maar goed was, dat nu alles beslist was ; maar nauwlijks waren ze een paar roeislagen ver in de open zee gekomen, of een onuit- sprekelijke angst kwam over hem. Wat moest hij zijn moeder zeggen, als hij bij haar