43 de boot gekomen waren, die hen naar Jaffa gebracht had. Ze hadden te voet naar Jeruzalem willen gaan, maar ze konden niet. Hier bij 't station hadden ze den heelen dag gelegen. Niemand verzorgde hen ; ze hadden geen geld. Ze zouden wel sterven, als ze zoo in de zon moesten liggen. Bo ging gauw van 't station weg. Hij zag die menschen voor zich, met hun door de koorts verhitte gezichten. Een paar lagen geheel machteloos, en konden niet eens de vliegen wegslaan, die hen over de oogen kropen. 't Was hem duidelijk, dat God die armen op zijn weg gezonden had, opdat hij ze helpen zou. Hij dacht er aan, dat geen van de oudere kolonisten zoo'n groep noodlijdenden voorbij zou kunnen gaan, zonder te probeeren hen te helpen. Hij zou ze ook geholpen hebben, als hij geen slecht mensch geworden was. Hij wilde zijn naaste zeker niet meer dienen, omdat hij geld had en naar huis kon gaan. Bo ging de stadspoort binnen, dwaalde door een paar straten en kwam aan een pleintje, dat dicht bij 't strand lag. Hier kon hij over de heele haven en over de open zee uitzien. De waterspiegel lag daar glad en blauw. Alleen wiegde zich een zwakke rimpel om de beide zwarte bazaltrotsen, die midden voor den ingang van de haven lagen. 't Was een mooie dag om van Jaffa af te reizen. Buiten op de reede lag een groote Europeesche stoomboot, die de Duitsche vlag voerde. Bo was van