46 „Als ik aan boord van de stoomboot kom, krijgt de reislust misschien op nieuw macht over me," dacht hij. Maar neen dat zou niet gebeuren ; nu wilde hij voor goed een eind maken aan die verzoeking. En hij stak de hand in den zak, nam de mooie goud- stukjes er uit en wierp ze in zee. Nauwelijks had hij dat gedaan, of Bo voelde een brandend berouw. Ja, nu kon hij zeggen, dat hij zijn geluk had vergooid, nu had hij Gertrud voor altijd ver- loren. Hij wrong de handen zoo sterk, dat ze kraakten, Toen ze een poos geroeid hadden, kwamen ze een paar booten tegen, die van de stoomboot kwamen en vol passagiers waren, die in Jaffa moesten landen. Bo streek met de hand over de oogen, hij had een gevoel alsof hij hallucinaties had. 't Was precies alsof een paar van de kerkbooten, die gewoonlijk thuis op Zondag over de rivier kwamen aanroeien, hem op die glanzende, z omerachtige zee tegemoet dreven. In die lange boot en zaten menschen, die er even plechtig en ernstig uitzagen als de kerkgangers in zijn gemeente, als ze aanlegden aan den steiger bij de kerk. Bo kon er in 't eerst niet uit wijs worden, wat hij zag. Hij herkende immers al die gezichten. „Is dat Tims Halfvor niet ?" vroeg hij zich af. „Is dat Karin Ingmars dochter ? Is dat niet Birger Larsson, dien ik zoo dikwijls heb zien staan smeden aan den grooten weg ?"