47 Bo was in zijn gedachten zó6 ver weg geweest, dat er tijd voor noodig was, eer hij begrijpen kon, dat het de pelgrims van Dalecarlië waren, die een paar dagen vóór ze gewacht werden, aankwamen. Hij stond op in de boot, groette met de hand en riep : „Goeden dag ! " De stille, ernstige menschen in de boot zagen op, de een na den ander en bewogen even 't hoofd om te toonen, dat ze hem herkenden. Bo begreep, dat hij verkeerd had gedaan door ze op dit oogenblik te storen. Nu konden ze aan niet anders denken, dan aan het plechtig oogenblik, dat ze aan land zouden stijgen op Palestina's gewijden grond. Maar nooit had Bo iets mooiers gezien dan die strakke gezichten. Hij werd zoo blij en zoo bedroefd tegelijk. „Zie eens, zulke menschen hebben we in ons land," dacht hij, en hij verlangde zó6, dat hij wel in zee had willen springen om zijn goud terug te vinden. Ver achter in een van de booten zat een meisje, dat den hoofddoek zoover naar voren getrokken had, dat Bo haar gezicht niet kon zien. Maar juist toen de boot hem voorbij gleed, schoof ze den doek achteruit en zag naar hem. En Bo herkende Gertrud Toen beefde hij van 't hoofd tot de voeten van ontroering. Hij ging zitten en hield zich aan de ver- schansing vast. Hij was bang voor zijn eerstvolgende beweging. Hij was bang, dat hij in zee zou springen