56 deed hij, wat hij altijd deed, als nieuwe pelgrims in Jeruzalem aankwamen, hij liet het kruis tegen zijn schouder leunen, zijn gezicht helderde op en hij hief de armen ten hemel. Toen de rijdenden hem zagen, ging hun een schok door de leden, maar niet van verbazing. Het was meer, alsof ze verwacht hadden, dat dit juist het eerste zou zijn, wat ze in Jeruzalem zouden zien. Verscheidene van hen stonden in den wagen op met innig ontfermen. Zij strekten de armen uit ; men kon ze aanzien, dat ze wel hadden willen uitstappen om den oude te helpen bij 't slepen van zijn last. Enkele kolonisten, die al wat thuis waren in Jeru- zalem, zeiden tegen de nieuw-aangekomenen „'t Is een krankzinnige stumper ; hij loopt hier zoo elken dag. Hij meent, dat hij het kruis van Christus draagt, en dat hij 't voort moet slepen, tot hij iemand gevonden heeft, die 't in zijn plaats moet dragen." De rijdenden zagen om en keken naar den armen zwerveling. Zoolang ze hem zagen bleef hij staan, met de armen opgeheven, in een houding van onbeschrijfe- lijke verrukking. Maar dit was de laatste keer, dat iemand den ouden kruisdrager in Jeruzalem zag. Den volgenden dag wachtten de melaatschen, die buiten de poorten lagen, te vergeefs op zijn aankomst. Hij stoorde de treurenden op de begraafplaatsen niet meer, hij maakte het den wachter van Kajafas huis niet lastig, de vrome vrouwen van Sion hadden geen gelegenheid hem 't brood te