5.) zag, keerde hij zich om en vluchtte. Niet bij één van de schitterende processies, niet eens bij 't groote paasch- wonder werd hij daar gezien. De oude boeteling scheen overtuigd, dat hij op die ééne plaats onmogelijk kon vinden, wat hij zocht. Maar anders zorgde hij er voor, dat hij de karavanen tegenkwam, die hun waren aan de Jaffapoort aflaadden. Daar zat hij te wachten buiten het Gastenhuis en bekeek alle vreemdelingen met vorschende blikken. Sinds de trein tusschen Jaffa en Jeruzalem klaar was, ondernam hij bijna iederen dag een tocht naar 't station. Hij zocht patriarchen en bisschoppen in hun woningen op, en eiken Vrijdag was hij te vinden op de plaats buiten den muur des geweens, waar de Joden op de koude steenen schreiden over 't paleis, dat verwoest was, over de priesters, die gedwaald hadden en over Koningen, die den Almachtige getrotseerd hadden. Op een warmen, mooien dag in Augustus was de kruisdrager door de Damascuspoort de stad uitge- gaan en zwierf rondom de kale, eenzame velden, die de Gordonsche kolonie omgaven. Terwijl hij aan den wegkant voortstrompelde werd hij een lange rij wagens gewaar, die van het station kwamen en naar de kolonie reden. In de wagens zaten menschen met strakke, ern- stige gezichten. Verscheidene van hen waren leelijk, met licht haar, dat wat roodachtig was, met zware oog- leden en vooruitstekende onderlip. Toen deze menschen den kruisdrager voorbijreden!