6 2 voor de poort. Birger had een gevoel, alsof ze hem naar 't ingewand der aarde brachten. Toen hij door 't poortgewelf heen was, ging hij wat overeind zitten. Nu zou hij eens zien, of ze hem in de gouden stad gebracht hadden. Hij was heel verbaasd, toen hij aan alle kanten niets dan leelijke, grauwe huismuren zag, en nog verschrikter werd hij bij 't zien van de verminkte bedelaars, die aan de poort zaten, en de magere, vuile honden, die in groepen van vier en vijf op de groote hoopen afval lagen te slapen. Hij had nooit zulk een akeligen stank geroken, als die hem hier tegemoet kwam, of zulk een drukkende hitte gevoeld. Hij dacht er over of er wel zóó'n sterke wind kon komen, dat die zware lucht in beweging kwam. Toen Birger op de straatsteenen beneden zich neerzag, vond hij ze met een dikke laag gedroogd vuil bedekt. En met verwondering zag hij een menigte vodden, koolbladen en vruchtenschillen, die op de straten geworpen waren. „Ik begrijp niet, dat Halfvor de moeite neemt mij dit arme, ellendige plaatsje te laten zien," mompelde hij in zich zelf. De boeren droegen Birger vlug door de stad. Zij waren er al meermalen geweest, en konden den zieke zeggen welke plaatsen zij voorbij kwamen. „Dat daar is 't huis van een rijken man," zei Halfvor