6 z hij den gouden, glanzenden muur niet meer zou zien en de stralende torens, die Gods eigen stad bewaakten. Zijn wanhoop en angst waren z66 groot, dat Ljung Bjorn en Tims Halfvor zich over hem ontfermden, en besloten hem tevreden te stellen. Zij meenden, dat hij beter zou worden, als zijn wensch vervuld werd. Zij timmerden een draagbaar, en op een avond toen 't wat koeler was, droegen ze hem naar Jeruzalem. Zij brachten hem den naasten weg naar de stad, en Birger lag nu volkomen helder te staren naar 't stee- nige veld en de kale heuvels. Toen ze zoover gekomen waren, dat ze de Damaskuspoort konden zien en den stadsmuur, zetten zij de baar neer, opdat de zieke zou genieten van 't z66zeer verlangde gezicht. Birger zei geen woord ; hij legde de hand boven de oogen, en spande zich in om te zien. Hij zag niets anders dan een grijsbruinen muur, die van steen en kalk gebouwd was, zooals ieder ander. De groote poort zag er griezelig uit, vond hij, met haar lagen ingang en haar kroonlijst met punten. Hij lag daar moe en zwak, en hij kreeg den indruk, dat de andren hem niet naar het rechte Jeruzalem brachten. Hij had een paar avonden geleden een ander gezien, dat even stralend was als de zon. „Dat mijn oude vrienden en dorpsgenooten zoo slecht voor me kunnen wezen," dacht de zieke, „dat ze me niet gunnen het ware Jeruzalem te zien !" De boeren droegen hem de steile helling af, tot.