64 „Ik ben ziek, en ik kan morgen sterven," ging Birger voort. „Je begrijpt wel, dat 't er niet door kan me voor te liegen." „Niemand denkt er aan je voor te liegen," zei Halfvor. Birger had zoo zeker gehoopt, dat hij Halfvor zou kunnen bewegen de waarheid te zeggen. Hij kreeg tranen in de oogen, nu hij er aan dacht, dat Halfvor en de andren hem zoo slecht behandelen konden. Plotseling kreeg hij een goeden inval. „Ze doen zoo, om me des te meer te laten genieten, als ik door de hooge poorten de stad van eer en heerlijkheid word binnengevoerd," dacht hij. „Nu zal ik ze laten begaan. Ze meenen het zeker goed met mij. Wij, Hellgumianen, hebben immers beloofd elkaar als broeders te behandelen. " — De boeren gingen met hem voort door de donkere straten. Enklen daarvan waren met geweldige doeken bespannen, vol groote scheuren en gaten. Waar die doeken hingen, was het bijna niet uit te houden van den stank en de verstikkende hitte. Een poos later hielden ze op in den voorhof van een oud, grauw gebouw. De open plaats was vol bedelaars en arme kooplieden, die lint en kralen, pijlhout, plaatjes en andere koopwaar verkochten. „Hier is nu de kerk, die over 't graf van Christus en Golgotha gebouwd is," zei Halfvor. Birger Larsson zag met matte blikken naar 't gebouw.