79 Hij had den heelen brief in denzelfden, vriendelijken geest geschreven, zelfs zijn onderteekening. Maar toen had zijn ingehouden toorn op eens macht over hem gekregen; hij had zijn pen diep in den inktkoker ge- stoken en met groote, grof gevormde letters had hij op den kant van den brief geschreven: „Je moeder zou nog wel over 't verdriet heen ge- komen zijn, dat je haar door je vertrek gedaan hebt, maar ze stierf, omdat ze in de „Zendingsbode" lezen moest, dat jelui een slecht leven leidt daar in Jeruzalem. Zooiets had niemand hier van jelui verwacht, noch van jou, noch van je reisgezelschap." Gunhild stak den brief in den zak, ze liep er den heelen dag mee rond, zonder er met iemand over te praten. Zij twijfelde er niet aan, of haar vader had de waarheid geschreven, en dat was het wat haar moeder den dood had aangedaan. Haar ouders waren altijd op hun goeden naam en hun aanzien gesteld geweest. En zoo ging 't haar ook. Geen van de kolonisten had z66 geleden door 't gevoel belasterd te worden als zij. Haar hielp 't niets, of ze al wist, dat ze onschuldig was ; ze voelde zich toch geschandvlekt en meende, dat ze zich niet onder de menschen vertoonen kon. Zij had er zich alle dagen over loopen ergeren en de pijn van de booze tongen als een brandende wond gevoeld. En nu hadden ze 't leven van haar moeder geroofd. Getrud en Gunhild woonden in dezelfde kamer, ze