78 ,,Wij kunnen immers niet van huis tot huis gaan en zeggen, dat we onschuldig zijn," zeiden ze. Ze troostten er zich mee, dat ze elkaar hadden en eendrachtig en gelukkig leefden. „De armen en zieken van Jeruzalem schuwen ons nog niet," zeiden ze. „Wij moeten dit over ons heen laten gaan. 't Is een beproeving, die God ons gezonden heeft." In 't allereerst verdroegen alle Zweden dezen harden laster met groote zielsrust. „Als ze hier zóó dwaas zijn," zeiden ze, „te meenen, dat wij, arme boeren, juist deze stad, waar onze Verlosser gestorven is, zouden opzoeken om er een slecht leven te leiden, dan be- teekent hun meening niet veel. Dan doet het er ook niet toe wat ze zeggen." Toen de menschen maar al voortgingen hen met verachting te behandelen, verheugden zij zich in de gedachte, dat God hen waardig keurde vervolging en smaad te lijden in de zelfde stad, waar men Christus gehoond en gekruisigd had. Maar tegen October kwam er een brief aan Gunhild van den rechter. Die was van haar vader. Hij schreef haar om haar te zeggen, dat haar moeder dood was. 't Was in 't geheel geen harde brief, zooals Gunhild had kunnen verwachten. Haar vader verweet haar niets, hij schreef alleen over de ziekte en de begrafenis. Men kon wel voelen, dat de oude rechter gedacht had : „Ik moet voorzichtig aan haar schrijven. Ze zal in elk geval al verdriet genoeg hebben."