ó I Gunhild wilde toch niet omloopen voor een beetje zonneschijn. Ze had wel gehoord, dat die gevaarlijk kon zijn, maar eigenlijk geloofde ze dat niet. Ze deed zooals men doet, als men door een onverwachten stortregen overvallen wordt. Ze trok 't hoofd tusschen de schouders, schoof den doek, die ze om den hals had wat omhoog in den nek en liep door in volle vaart. Terwijl ze daar liep, kwam 't haar voor, alsof de zon met een fonkelenden b oog in de hand zat en den eenen glanzenden pijl na den anderen op haar afschoot. De zon had niets anders te doen, dan op haar te schieten. Stekelig vuur regende op haar neer ; en 't kwam niet alleen van den hemel, alles om haar heen glinsterde en deed haar pijn in de oogen. Kleine, scherpe pijlen kwamen opvliegen uit schitterende korreltjes op den weg. De groene vensters van een klooster, dat in de buurt lag, bliksemden, zoodat zij er niet naar durfde kijken. De stalen sleutel in een deur zond een kleine, nijdige straal op haar af, en ook de glimmende bladen van een ricinusplant, die den zomer scheen overleefd te hebben, alleen om daar te blijven staan en haar te kunnen pijnigen. Al wat ze zag aan den hemel en op aarde fonkelde en schitterde. De warmte hinderde haar niet, hoewel die heel sterk was, maar wat leed ze niet door dat vreeslijke witte zonlicht, dat achter haar oogen drong en haar in de hersens brandde. Jeruzalem. II. 6