82 Gunhild voelde een woede en een haat tegen de zon, zooals 't gejaagde dier tegen hem, die het naar 't leven staat. Ze kreeg een wonderlijken lust om te blijven staan en haar vervolger in 't aangezicht te zien. Ze weerstond dien een poos, maar plotseling wendde zij zich om en zag op naar den hemel. Ja, daar boven zat de zon als een groote, blauw-witte vlam. Terwijl Gunhild naar boven zag werd de hemel in eens heelemaal zwart, en de zon kromp in elkaar tot een kleine vonk, met een scherpen, gevaarlijken gloed, en ze meende te zien, dat zij zich van haar plaats aan den hemel losmaakte, en naar beneden kwam suizen, om haar in den nek te treffen en te dooden. Gunhild gaf een luiden schreeuw. Zij stak haar eene hand op, en hield die beschermend, over haar nek. En op 't zelfde oogenblik begon ze te loopen, zoo hard ze kon. Toen ze een eind had voortgedraafd langs den weg, waar het witte kalkstof opvloog als een verstikkende wolk, kreeg ze een grooten steenhoop in 't oog. Het was een ruïne van een ingestort huis. Zij vloog er heen en was zoo gelukkig de opening van een kelder te vinden. Gunhild kwam in een heerlijke, koele duisternis. Ze kon geen stap voor zich uit zien. Zij ging met den rug naar den ingang staan, en liet haar oogen in 't donker uitrusten. Niets glom hier, niets fonkelde. Nu begreep ze hoe een arm vosje zich voelen moet, als 't in zijn hol kruipt,