83 terwijl de jagers het nazetten. Nu stonden de warmte, de verstikkende hitte, het licht en 't zongeflonker als bedrogen jagers voor haar schuilplaats. De heele schare stond daar buiten te wachten met fonkelende speren, maar zij was hier veilig en beschut. Gunhilds oogen begonnen aan het donker te wennen. Ze ontdekte een steen en ging er op zitten om te wachten. Ze zou zeker geen moed hebben om in de eerste uren uit dit hol te gaan. Niet voor de zon zoover in 't westen gedaald was, dat zij haar macht aan den hemel verloren had. Maar Gunhild had daar nog maar kort in de duisternis gezeten, toen duizend zonnen en vonken haar voor de oogen begonnen te schemeren, en er draaide iets rond in haar verhitte hersens. Een sterke duizeling greep haar aan, en zij kreeg een gevoel, alsof de wanden van den kelder onophoudelijk om haar heen draaiden. Zij was zóó bedwelmd, dat ze tegen den wand moest leunen om niet op den vloer te vallen. „Och God ! nu vervolgt ze me ook hier ! " zei Gun- hild. „Ik heb zeker veel kwaad gedaan, dat de zon een hekel aan me heeft." Op 't zelfde oogenblik kwam haar de brief weer voor den geest, de dood van haar moeder, haar ont- zettend verdriet en haar verlangen te sterven. Zij had in 't geheel niet aan iets van dit alles gedacht, toen ze in werkelijk levensgevaar was, maar alleen aan de beste manier om zich te redden. Gunhild nam snel den brief, deed hem open, en ging