OP DE VLEUGELEN VAN HET MORGENROOD. Op denzelfden dag, dat Gunhild door zonnesteek getroffen werd, was Gertrud uit en liep in een van de breede straten in de westelijke voorstad. Zij was uit- gegaan om knoopen en band te koopen, die ze voor haar naaiwerk noodig had, maar ze was niet recht thuis in de winkels, en moest lang loopen eer ze vinden kon wat ze zocht. Ze haastte zich ook niet erg, ze vond het prettig wat buiten te kunnen rondloopen. Gertrud had nog niet veel van Jeruzalem gezien. Zij had zoo weinig kleeren van huis meêgenomen, dat ze 't grootste gedeelte van den tijd had moeten zitten naaien, om iets te hebben wat ze dragen kon. Zooals altijd, als ze op de straat kwam, liep Gertrud rond met een gelukkigen glimlach op de lippen. Ze voelde de vreeselijke hitte en de stekende zon wel, maar ze leed er niet onder, zooals andre menschen deden. Bij iedren stap, dien ze deed, dacht ze er aan, dat Jezus misschien op denzelfden grond geloopen had, dien zij nu betrad. Ze was er zeker van, dat zijn blikken op die heuvels daar gerust hadden, die zij zag schemeren