90 liet zich door Gertrud een paar stappen voortsleepen. Dadelijk wendde een van de oudere vrouwen zich om. Zij zag Gertrud scherp aan en riep met strenge stem de zieke een paar woorden toe. Deze scheen daardoor heel verschrikt ; ze richtte zich op, stootte Gertrud weg, trachtte alleen verder te gaan, maar bleef al gauw weer staan. Gertrud kon niet begrijpen, waarom 't meisje haar hulp niet aannam, zij meende, dat de Russen beschei- den waren, en geen hulp van een vreemde wilden aannemen. Ze haastte zich naar de zieke toe, en legde opnieuw den arm om haar middel. Toen werd 't gezicht van 't meisje door de grootst mogelijke schrik en afschuw vertrokken. Niet alleen rukte ze zich van Gertrud los, ze sloeg met de hand naar haar, en begon hard te loopen, om van haar weg te komen. Nu zag Gertrud, dat de andere werkelijk bang voor haar was. Ze begreep, dat dit alleen kon komen door de ellen- dige praatjes, die over de Gordonisten verspreid werden. Gertrud was boos en bedroefd ; 't eenige, wat ze voor de stakker doen kon, was haar met rust laten, om haar niet nog meer verschrikt te maken. Maar terwijl ze bleef staan en haar nakeek, zag ze, dat het meisje, terwijl ze wegliep, in haar schrik en verwarring vlak op een wagen aanvloog, die in volle vaart den heuvel af kwam rijden. Gertrud zag met ontzetting, dat niets anders te verwachten was, dan dat de vreemde over- reden en gedood zou worden.