89 omzagen en ze bij de hand vatten, om ze den heuvel op te helpen. Maar zij, die er het ellendigst uitzagen, moesten alleen loopen. Met hen was het zoo treurig gesteld, dat niemand kracht genoeg scheen te voelen om hen bij te staan. Heel achteraan kwam een meisje van ongeveer i 7 jaar. Zij was bijna de eenige, die zoo jong was. De andren waren meestal oud of van middelbaren leeftijd. Toen Gertrud haar in 't oog kreeg, maakte ze voor zich zelf uit, dat het jonge meisje zoo diep ongelukkig geworden was, dat het leven thuis niet voor haar uit te houden was. Misschien had zij ook wel Jezus ontmoet in het woud, die haar raadde naar Palestina te trekken. 't Jonge meisje zag er heel ziek en lijdend uit. Zij was fijn gebouwd, en haar grove, zware kleeren, maar vooral de lompe schoenen, die zij even als alle andere vrouwen droeg, schenen haar onuitsprekelijk te hinderen. Zij strompelde een paar stappen voort en bleef dan staan om adem te halen. Ze liep groot gevaar, als ze zoo onbewegelijk midden op straat bleef staan, door een kameel omvergeworpen of door een wagen over- reden te worden. Gertrud voelde een onweerstaanbaren lust haar te helpen. Zij bedacht zich niet lang, maar ging naar haar toe, legde den arm om haar middel, en wees de zieke hoe ze over haar schouder moest gaan hangen, om gesteund te worden. 't Meisje zag op met doffe oogen. Ze nam half bewusteloos de hulp aan en