9 2 waard was de jonge, vrome pelgrim aan te raken. Onmiddellijk werd 't zelfde woord om haar heen her- haald. Men hief dreigend de handen tot haar op, drong en stootte haar, tot ze zich buiten de dichte schare bevond, die zich om de gekwetste samentrok. Een oogenblik werd Gertrud z66 boos om die be- handeling, dat ze de vuisten balde. Zij wilde zich ver- dedigen. Zij wilde weer bij 't Russische meisje komen, ze moest immers weten, of ze werkelijk dood was. „Niet ik ben onwaardig om bij haar te komen, maar jelui allemaal ! riep " rie ze luid in 't Zweedsch. „Jelui hebt haar gedood. 't Is die ellendige laster, die haar in den dood heeft gejaagd." Niemand begreep haar, en Gertruds boosheid maakte spoedig plaats voor grooten angst : Als nu een van alien gezien had, hoe alles gegaan was, en dat nu aan de pelgrims vertelde. Dan zouden al deze menschen zonder erbarmen op haar aanvallen en haar doodslaan. Zij vluchtte haastig weg, liep zoo hard ze maar kon, hoewel niemand haar vervolgde. Zij bleef niet staan, eer ze de kale velden aan de noordzij van Jeruzalem bereikt had. Hier stond ze stil, streek zich over 't voorhoofd en drukte de gevouwen handen hard tegen den schedel. „O God, o God," riep zij uit. „Ben ik nu een moordenares ? Heb ik nu schuld aan den dood van een martelares?" Op 't zelfde oogenblik wendde zij zich naar de stad,