93 wier hooge, sombere muren zich dicht achter haar verhieven. „Niet ik maar gij !" riep ze. „Niet ik, maar gij !" — Zij keerde zich met een rilling af van de stad, en wilde naar de ,kolonie gaan, waarvan ze 't dak in de verte zag. Maar telkens bleef ze staan en probeerde wat orde te brengen in de gedachten, die op haar instorm den. Toen Gertrud in Palestina kwam, had ze gedacht : „Hier ben ik in 't eigen land van mijn Heer en Koning. Nu ben ik onder zijn bizondere bescherming. Hier kan geen kwaad mij treffen. " En ze had zich laten wiegen door 't geloof, dat Christus haar bevolen had naar 't heilige land te reizen, omdat hij gezien had, dat zij zóóveel geleden had, dat ze niet meer behoefde te dragen in dit leven, maar van nu af aan rust en vrede genieten zou. Maar nu voelde Gertrud zich als iemand zich moet voelen, die in een goed versterkte stad wo ont, en plotseling de beschermende torens en muren ineen ziet storten. Zij zag, dat ze weerloos was. Tusschen haar en 't kwaad, dat haar aanviel, was geen bescher- mende hand. Integendeel, het ongeluk scheen haar hier erger te treffen dan ergens anders. Zij wees moedig de gedachte af, dat zij de oorzaak zou zijn van den dood van de jonge Russin. Zij wilde daarover geen gewetenswroeging hebben, maar ze voelde een onbestemde vrees voor de gevolgen, die deze gebeurtenis voor haar zou kunnen meêbrengen. „Ik zal