95 timmerden een kist en een paar van de andere vrouwen waren bezig de doode af te leggen. Mrs Gordon was op weg naar den directeur van een van de Amerikaansche zendelinghuizen, om verlof te vragen, Gunhild op het Amerikaansch kerkhof te mogen begraven. Bo en Gabriel stonden buiten op de plaats, met de spade in de hand, en wachtten tot Mrs Gordon terug zou zijn, om het graf te gaan graven. Gertrud ging naar de waschkamer. Zij stond daar lang naar Gunhild te zien, en schreide bitter. Zij had altijd veel van haar gehouden, en terwijl ze daar stond en naar Gunhild zag, werd het haar volkomen duidelijk, dat zij noch eenig ander mensch Gunhild zooveel liefde gegeven had als ze verdiende. Allen had den wel begrepen, dat ze vertrouwbaar, goed en waarheidlievend was, maar zij had zichzelf en anderen 't leven moeilijk gemaakt door te nauwkeurig op kleinigheden te zijn, en dat had de menschen afgestooten. Telkens als Gertrud daaraan dacht, vond ze dat zoo vreeslijk voor Gunhild, en haar tranen kwamen op nieuw. Maar plotseling hield Gertrud op met schreien en ze zag Gunhild onrustig en verschrikt aan. Ze had gezien, dat Gunhild daar lag met een uitdrukking in haar gezicht, die ze had, terwijl ze leefde, als ze over iets gedacht had wat moeilijk of ingewikkeld was. 't Was wonderlijk haar daar te zien liggen met dien diepen rimpel tusschen de wenkbrauwen, de lippen wat voor uitgestoken, alsof ze ingespannen nadacht.