94 nu wel altijd voor mijn oogen zien, hoe de paarden op haar afkwamen," klaagde ze. „Ik zal wel nooit meer een gelukkigen dag kunnen hebben." Er kwam een vraag bij haar op, die ze zich haastte te onderdrukken, maar die telkens weer opkwam. Zij begon zich verwonderd af te vragen waarom Christus haar naar dit land gezonden had. 't Was groote zonde dit te vragen, maar ze kon 't niet laten. „Wat had Christus bedoeld, toen hij haar hierheen zond?" „o God," zei ze in haar groote wanhoop ; „ik geloofde, dat Gij mij liefhadt, en alles ten beste voor mij zoudt besturen. 0 God ! Ik was zoo gelukkig, toen ik geloofde, dat Gij mij beschermen zoudt." Toen Gertrud in de kolonie terug kwam, vond ze daar een vreemde stilte en een plechtige stemming. De jongen, die de poort open deed, was ongewoon ernstig, en toen ze op de binnenplaats kwam, viel het haar op hoe zwijgend allen over den steenen vloer voortgingen, en dat niemand hardop sprak. „Nu is de dood in ons huis gekomen," dacht ze, nog v66r iemand een woord tegen haar gesproken had. Spoedig hoorde ze, dat Gunhild dood op den weg gevonden was. Ze was al naar huis gebracht en lag op een baar in de waschkamer, in de kelderverdieping. Gertrud wist, dat de dooden heel spoedig begraven moesten warden in 't Oosten, maar ze schrikte er toch van, dat de voorbereidselen voor de begrafenis al in vollen gang waren. Tins Halfvor en Ljung Bjorn