97 getrouwd zijn, als de reis naar Jeruzalem niet tusschen beiden gekomen was. Maar ze waren het er over eens geworden, dat ze naar Palestina zouden gaan, ook al zouden ze dan ook nooit man en vrouw worden. En nu had Gabriël Gunhild dood op den weg gevonden! Gertrud ging naar Gabriël, die onbewegelijk bij de poort stond en haar geen stap te gemoet kwam. Hij hield de lippen op elkaar gedrukt, zijn oogen staarden stijf voor zich uit, en hij stond met de spade tusschen de steenen te boren. Toen Gertrud voor hem bleef staan, begon hij de lippen te bewegen, maar hij kon geen geluid geven. „'t Zou goed voor hem zijn, als hij eens uitschreien kon, " fluisterde Bo. Gertrud reikte Gabriël zwijgend de hand, zooals men doet m et de naaste bloedverwanten bij een begrafenis. Gabriels hand lag slap en koud in de hare. „Bo zegt, dat jij haar gevonden hebt," zei Gertrud. Gabriël bleef even onbewegelijk staan. „Dat was wel vreeslijk voor je," ging ze voort, ter- wijl Gabriël voor haar stond als een steenen beeld. Gertrud was nu zoo ver gekomen, dat ze zich in zijn verdriet kon indenken. Ze begreep hoe vreeslijk dat voor hem geweest was. „Maar ik geloof dat Gunhild graag had, dat je haar vondt," zei ze. Gabriël schokte, alsof hij schrikte, en zag Gertrud met groote oogen aan. „Geloof je, dat zij dat graag wilde ?" Jeruzalem. II. ^ ^