98 „Ja," zei Gertrud, „ik begreep wel, dat 't vreeslijk voor jou was, maar ik geloof, dat zij 't liefst had, dat jij haar zoudt vinden." „Ik ben niet van haar weggegaan," zei Gabriël zacht, „voor er menschen kwamen, die mij helpen konden en ik heb haar zacht en voorzichtig gedragen." „Ja, dat heb je zeker, " zei Gertrud. Gabriëls lippen begonnen te trekken en op eens kwamen de tranen met groote heftigheid. Bo en Gertrud stonden stil bij hem, en lieten hem schreien. Gabriël drukte 't gezicht tegen de post van de poort, en schreide luid en snikte. Na een poos werd hij wat kalmer ; hij ging naar Gertrud toe en nam haar hand. „Ik dank je, dat je me aan 't schreien bracht," zei hij. Zijn stem klonk nu zacht en vriendelijk ; men zou bijna kunnen gelooven, dat het Hók Matts, zijn vader was, die sprak. „Nu zal ik je iets laten zien, dat ik niet van plan was iemand anders in handen te geven," ging hij voort. „Toen ik Gunhild vond, lag ze met een brief in de hand. Die was van haar vader, en ik nam hem. Ik dacht, dat ik er 't naast aan toe was hem te lezen. Maar jij hebt ook een oude vader en moeder thuis, en jij moogt hem lezen, omdat je mij aan 't schreien gebracht hebt." Gertrud nam den brief en las dien. Toen zag ze naar Gabriël op. „Zoo, dus daarom is ze gestorven."