102 Ze staarde naar 't morgenrood, alsof ze 't voor 't eerst zag. Het was haar of ze ver in den hemel zag. Rechts naar 't oosten zag ze een diep gewelf met een hooge, breede poort, en ze wachtte maar, dat de deuren ter zij zouden wijken om Christus en al zijn engelen door te laten. Een poos later werd de poort in 't oosten werkelijk geopend en de zon steeg op aan den hemel. Gertrud stond onbeweeglijk wachtend, terwijl die haar glans uitgoot over de bergvlakte ten westen van Jeru- zalem, waar heuvelrijen zich ophieven als golven uit een zee. Ze stond onbeweeglijk te wachten, zelfs tot de zon zoo hoog gestegen was, dat haar stralen glansden op 't kruis boven den koepel van de grafkerk. Toen viel 't Gertrud in, dat ze gehoord had, dat Christus zou komen in den zonsopgang, op de vleugelen van het morgenrood. Ze zag in, dat ze hem dien dag niet meer kon _verwachten. Maar ze voelde zich daarom niet bedrukt of onrustig. „Hij zal morgen komen," zei ze in zich zelf, met de grootste overtuiging. Ze ging den berg weer af, en kwam in de kolonie terug met een gezicht, dat straalde van geluk. Maar ze ver. trouwde niemand die groote, heerlijke zekerheid toe, die haar vervulde. Den heelen dag zat zij als gewoonlijk te werken, en sprak over onverschillige dingen. Den volgenden morgen stond ze op nieuw op den Olijfberg in 't vroege morgenuur.