I 04 sprak nooit tegen die schaduw, maar ze voelde een soort veiligheid, als ze die zware stappen achter zich hoorde. Nu en dan, als ze van den berg afkwam stond ze op eens vlak voor Bo, die tegen een muur geleund stond te wachten, met een uitdrukking van trouw in de oogen, die haar aan een grooten hond deed denken. Bo bloosde en wendde de oogen af, en Gertrud ging voort zonder te laten merken, dat ze hem gezien had.