BARAM PACHA. De kolonisten waren heel blij toen ze het nieuwe, prachtige huis buiten de Damascuspoort gehuurd had- den. 't Was zoo groot, dat ze er bijna allen konden wonen en maar een paar families hadden ergens anders een woning moeten huren. 't Was ook heel prettig te bewonen, met zijn terrassen op 't dak en zijn open zuilengangen, waar men 's zomers zoo heerlijk de warmte kon ontvluchten. Ze konden niet laten 't op te vatten als een bijzondere genade Gods, dat zulk een huis juist leeg gekomen was. Ze zeiden dikwijls, dat ze niet wisten wat ze hadden moeten doen, om dat gevoel van behaaglijkheid en dien onder- lingen band te kweeken in de kolonie, als ze niet een afzonderlijk huis hadden kunnen krijgen ; maar op ver- schillende plaatsen in de stad hadden moeten wonen. Maar nu hoorde dit huis aan Baram Pacha, die toen gouverneur in Jeruzalem was. Hij had dat groote huis ongeveer drie jaar geleden gebouwd voor zijn vrouw, die hij boven alles lief had. Hij wist, dat hij haar geen grooter vreugd kon geven dan door een huis te bouwen,