116 antwoordde : „Heer, een van deze vrouwen kent uw taal. Laat zij uw wil uit uw eigen mond vernemen." Toen hief Baram Pacha zijn oogen op en zag Mrs Young aan, en zij ontmoette zijn blik met een vrien- delijken lach. En Baram Pacha wendde zich van haar af en zei tot zijn dienaar : „Ik heb nooit een gezicht gezien, waaraan de Almachtige zóó groote schoonheid en rein- heid gegeven heeft. Ik durf haar niet zeggen, dat ik gehoord heb, dat haar vrienden tot zonde en los- bandigheid zijn vervallen." En Baram Pacha zonk neer op een stoel en verborg het gezicht in de handen, terwijl hij voor zichzelf trachtte uit te maken wat waar was : wat hij gehoord, of wat hij gezien had. Toen ging de deur heel zacht open, en een arme, oude zwerver kwam binnen. Hij droeg een versleten, grijzen mantel en zijn beenen waren met lompen om- wonden. Op zijn hoofd had hij een vuilen tulband, waarvan de groene kleur aanduidde, dat hij een van de nakomelingen van Mohammed was. Zonder op den Pacha te letten, kwam de man in de kamer en nam plaats op een stoel, op een kleinen af- stand van de anderen. Men liet hem begaan, zonder hem naar de reden van zijn komst te vragen. „Wie is die man ? En wat wil hij ?" vroeg Baram Pacha, terwijl hij zich tot Mrs Gordon wendde. „Wij kennen hem niet," antwoordde Mrs Gordon.