I 2 zie, moet ik denken aan de groote koepels op de kerken en huizen hier in 't land." Toen de wandelaars zoowat een uur geloopen hadden, kregen ze 't eerste rotsdal in 't oog, waarvan de bodem met roode anemonen bedekt was. Dat was een drukte en een blijdschap! Allen haastten zich met roepen en lachen de helling af en begonnen de bloemen in te zamelen. En men plukte anemonen met grooten ijver, tot men een oogenblik later een tweede dal vol violen vond, en toen een derde, waar allerlei lentebloemen door elkaar groeiden. In 't begin plukten de Zweden al te ijverig. Zij rukten de bloemen naar zich toe. Toen kwamen de Amerikanen en wezen hun hoe ze doen moesten. Zij moesten met zorg kiezen, en alleen zulke bloemen plukken, die geschikt waren om te drogen. 't Was een werk, dat nauwkeurig gedaan moest wor- den. Bo liep naast Gertrud te plukken. Nu en dan stond hij even op om den rug wat recht . te strekken. Toen zag hij vlak bij zich een paar groote boeren, die zeker in geen jaren naar een bloem hadden omgezien, en nu even vlijtig plukten als al de anderen. Bo kon nauwelijks het lachen laten. Plotseling wendde Bo zich tot Gertrud en zei : „Ik loop er hier aan te denken, wat . Christus meende, toen hij zei : „Indien ge u niet bekeert en wordt als de kinderkens, kunt ge niet in 't Godsrijk ingaan." Gertrud hief 't hoofd op en zag Bo aan. 't Was iets ongewoons, dat hij direkt tot haar sprak.