1 a3 goed als alle anderen, dat de jonge man Miss Young liefhad, en dat hij in de kolonie gekomen was in de hoop met haar te mogen trouwen. Het jonge meisje hield ook zeker van hem, maar de Gordonisten wilden hun strenge wetten om harentwil niet veranderen, en zoo hadden de jongelui een paar jaar in hopeloos wachten geleefd. Nu liepen ze naast elkaar, spraken alleen maar met elkaar en hadden voor niemand anders oogera. En zooals zij daar vlug en bewegelijk voor aan den stoet gingen, was het alsof zij zich wilden haasten, de heele schaar achter zich laten, en de wereld invliegen, om eindelijk hun eigen leven te leven. Maar achter aan den optocht zag Bo Gabriël. Er was in de kolonie een Fransche matroos. Hij was daar al in 't begin gekomen, en nu was hij oud en gebrekkig. Gabriël had hem een arm gegeven en hielp hem de steile hellingen op. „Dat doet Gabriël, omdat hij aan zijn ouden vader denkt," dacht Bo. Om te beginnen ging de stoet recht naar 't oosten, door een woeste, eenzame bergstreek. Daar werden nog geen bloemen gevonden ; de losse grond was weggespoeld van de steile heuvelkanten, alles was naakte, geelgrauwe bergwand. „'t Is toch wonderlijk," dacht Bo. „Ik heb nooit te voren zoo'n blauwen hemel gezien, als die zich nu over deze gele heuvels welft. En die bergen zijn niet leelijk, al zijn ze zoo kaal. Als ik hun mooie ronding