I 2 6 Gertrud plukte nu minder vlijtig. Ze luisterde aan- dachtig naar Bo, en begon er zich over te verwonderen, dat Bo juist zulke gedachten en fantaizieën hebben kon, als gewoonlijk in haar hersens omgingen. „Maar 't prettigst was 't, geloof ik, als wij jongens speelden, dat we groote menschen waren en vergadering hielden," ging Bo voort. „Ik herinner me, dat mijn broers en ik, en nog een paar jongens, soms op een hoop planken gingen zitten, die thuis jaren lang op de hoeve lagen. De woordvoerder sloeg met een houten lepel op de planken en we zaten aandachtig om hem heen, en bepaalden wie van ons ondersteuning van de diaconie hebben moest. Wij zaten met de duimen in de armsgaten van ons vest, en praatten met een grove stem, alsof we de monden vol klei hadden en we noemden elkaar nooit anders dan : „rechter," „koster," „kerkvoogd" of „burgemeester." Bo hield op en wreef zich 't voorhoofd, alsof 't er nu op aankwam te zeggen wat hij bedoelde. Gertrud had geheel met plukken opgehouden. Ze zat op 't veldpad, had haar hoofdoek achteruit geschoven en zag nu naar Bo op, alsof ze verwachtte wat nieuws en bizonders te hooren. „Het is wel mogelijk," zei Bo, „dat, zooals 't goed is voor kinderen te spelen, dat ze groot zijn, 't zoo ook voor groote menschen goed kan zijn, als kinderen te worden. Als ik die oude mannen daar zie,- die gewend zijn jaren lang in 't woeste. bosch te werken, en met