130 komen gelukkig, als ik haar maar eiken dag even zien mag en haar helpen en beschermen." Hij had dat Gertrud willen zeggen, dat hij heele- maal veranderd was en als een kind ook hierin voelde; maar hij was te verlegen, hij kon de rechte woorden niet vinden. Bo liep er den peeen terugweg over te denken. Hij vond, dat het noodig was Gertrud met een enkel woord te zeggen hoe veranderd hij was, opdat ze zich veilig bij hem zou voelen, en op hem vertrouwen als op een broer. Ze kwamen juist thuis, toen de zon onderging. Bo ging zitten onder een ouden sycomoor, die buiten dicht bij de huisdeur stond. Hij wilde zoolang mogelijk bui- ten blijven. Toen allen naar binnen waren, kwam Ger- trud vragen, waarom hij niet binnenkwam. „Ik zit hier te denken aan waar we vandaag over spraken," zei Bo. „Ik denk er over hoe 't zijn zou als Christus daar op den weg aankwam, zooals hij zeker dikwijls in zijn leven gedaan heeft, en hier onder den boom kwam zitten en tegen me zei : „Als gij u niet bekeert en wordt als de kinderkens, kunt ge niet in Gods rijk ingaan." Bo zat droomerig te praten, alsof hij hardop dacht. Gertrud stond stil te luisteren. „Dan zou ik hem antwoorden en zeggen," ging Bo voort : „Heer, wij helpen elkaar zonder er belooning voor te begeeren, heelemaal als kinderen doen, en als we