I 2 9 Bo sloot de oogen om beter te kunnen denken. Ger- trud zag op eens, dat hij wonderlijk veel op Ingmar Ingmarsen ging lijken. Zijn heele gezicht was enkel verstand en bedachtzaamheid. „Zie, dat is niet het voornaamste," zei hij een poos later. „Het voornaamste is, dat we kinderlijke gedachten over de menschen gekregen hebben, dat we gaan ge- looven, dat ze 't allen goed met ons meenen, al zijn ook sommigen streng tegen ons." „Ja, dat is wel zoo, dat Christus 't meest aan de gesteldheid van onze ziel dacht, toen hij die woorden sprak,' zei Gertrud. Maar die is ook veranderd," zei Bo. „dat is zeker. Heb j e niet gemerkt, dat, als we nu groote zorgen hebben, wij daar niet dagen en weken over denken, maar ze in een paar uur vergeten." Juist toen Bo dat zei, riep men hem toe te komen eten. Bo werd ontstemd. Hij had wel den heelen dag daar n aast Gertrud kunnen loopen en met haar praten, zonder honger te krijgen. In elk geval voelde hij dien dag zulk een rust en vrede, dat hij dacht : „Dát is zeker, de kolonisten hebben gelijk ; de menschen behoeven enkel in vrede en eens- gezin dheid te leven, zooals wij doen, om gelukkig te zijn. Ik ben nu volkomen tevreden met alles zooals 't is. Ik begeer Gertrud niet meer als mijn vrouw in mijn huis te brengen. Ik voel niet meer dat pijnlijk verlangen der . liefde, dat me vroeger zoo kwelde. Ik ben vol- Jeruzalem. II. 9