1 35 op 't kerkhof in de gemeente, zou hij 't wel zoover gebracht kunnen hebben, dat hij niet altijd door aan haar dacht, maar nu kwam 't hem voor, dat zijn doch- tertje zich eenzaam en verlaten moest voelen op dit akelige kerkhof. En 's nachts zag hij haar zitten op haar grafheuveltje, en hoorde haar schreien en beven van kou, en klagen, dat ze bang was in 't donker, met al dat vreemde om haar heen. Op een middag ging Halfvor naar 't dal van Josafat, en plukte handen vol roode anemonen, de mooiste en de sterkste, die hij vinden kon, om ze naar 't graf te brengen. Toen hij op 't groene veld diep in 't dal liep, dacht hij, „Ach, had ik mijn meisje maar hier in de ruimte, onder een groen grasveldje, zoodat ze ten minste niet ingesloten was door dien vreeselijken muur." Hij had altijd dien hoogen muur om het kerkhof gehaat. Tel- kens als hij aan de doode dacht, was 't hem, alsof hij 't stumpertje had opgesloten in een donker, koud huis, en haar daar zonder toezicht gelaten. „Ik heb 't koud en akelig, " meende hij haar te hooren klagen : „Ik heb het koud en akelig." Halfvor klom op uit het dal, en volgde het smalle pad, dat onder langs den ringmuur loopt, tot hij buiten kwam op den heuvel van Sion. 't Kerkhof lag een beetje ten westen van de Sions- poort, bij den grooten tuin der Armeniërs. Halfvor liep aldoor maar aan zijn kind te denken .