I 36 Hij liep langs den welbekenden weg, zonder van den grond op te zien. Maar op eens kreeg hij een gevoel, dat er iets vreemds hier buiten was. Hij keek op en hij merkte, dat een paar knechts niet ver van den weg bezig waren een muur af te breken. Halfvor bleef staan en keek naar hen. Wat kon dat voor een muur zijn, die hier gestaan had ? Was het een gebouw of een tuin geweest? Daar moest zoowat het kerkhof liggen. Of was hij misschien verkeerd geloopen ? Het duurde een paar minuten, eer hij wist waar hij was, maar toen begreep hij ook wat er gebeurd was. 't Was de hooge kerkhofmuur zelf, dien de arbei- ders afgebroken hadden. Eerst probeerde Halfvor zich wijs te maken, dat die was afgebroken, omdat het kerkhof vergroot moest worden, of omdat ze een ijzer hek wilden zetten in plaats van den muur. Hij dacht er aan, dat het zeker minder vochtig en koud daar worden zou nu de muur weg was. Maar toch greep hem zulk een heftige onrust aan, dat hij opeens hard begon te loopen. „Als ze maar niets aan het graf gedaan hebben," dacht hij. „Ze ligt immers vlak . bij den muur. Als ze haar maar niets gedaan hebben." Hij was buiten adem toen hij over de puinhoopen van den muur klom en op de begraafplaats kwam. Eindelijk was hij zoo ver gekomen, dat hij kon zien hoe 't er daar uitzag. Op 't zelfde oogenblik voelde hij, dat er iets niet in orde was met zijn hart.