138 vroeg de arbeiders in 't Engelsch of ze wisten waarom 't kerkhof opgeruimd werd. 't Waren inboorlingen, die 't werk uitvoerden, maar een van hen kon wat Engelsch spreken. Hij vertelde Halfvor, dat de Amerikanen de begraaf- plaats aan Duitschers hadden verkocht, en dat die van plan waren daar een ziekenhuis te bouwen. Daarom moesten de lijken worden opgeruimd. Halfvor bleef een oogenblik over dat antwoord staan denken. Zoo zoo ; er zou een ziekenhuis komen, juist hier. Had men daar dan geen plaats voor kunnen vinden op een van deze vele kale heuvels, maar moest het nu juist hier komen ? Als de dooden, die in hun rust gestoord waren, maar niet op een donkeren avond aan 't ziekenhuis kwamen aanbellen, en vragen om binnen te komen. „Wij willen hier ook slapen," zullen ze zeggen. En dan staan ze daar in een lange rij : Birger Larsson en kleine Erik, en Gunhild, en zijn meisje 't aller- laatst. Halfvor stond daar en bedwong met moeite zijn tranen, maar hij trachtte te doen of 't hem niet aanging. Hij zette een onverschillig gezicht, zette één voet vooruit en zwaaide met zijn bouquet roode anemonen. „Maar wat heb jelui met de dooden gedaan," vroeg hij. „De Amerikanen zijn hier geweest en hebben hun kisten weggehaald, " zeiden de arbeiders. „Allen die