I 3 hier iemand hadden liggen, hebben bericht gekregen, dat zij ze moesten komen halen." Hier hield de man op en zag Halfvor aan. „Misschien is u een van de menschen uit het groote huis buiten de Damascuspoort ?" zei hij. „Zij, die daar wonen, hebben niemand van de hunnen afgehaald." „Wij hebben geen bericht gekregen, " zei Halfvor. Hij stond nog altijd met zijn bloemen te zwaaien. Zijn gezicht scheen steen geworden, doordat hij de vreemde mannen niet toonen wilde hoe hij gekweld werd. „Zij, die nog niet afgehaald zijn, liggen daar, " zeide de arbeider en wees van den heuvel naar beneden. „Ik zal u wijzen waar ze liggen, zoodat u ze kunt komen begraven. " De man ging hem voor en Halfvor volgde hem. Toen zij over den afgebroken muur klauterde, nam Halfvor een steen op. De arbeider ging rustig voor hem uit, terwijl Halfvor achter hem aan kwam met den steen in de hand. „Wonderlijk, dat hij niet bang voor me is," zei Halfvor hardop in 't Zweedsch, „dat hij zoo dicht naast me durft loopen. En hij heeft meegedaan, toen ze haar uit 't graf gooiden, hij heeft kleine Greta op den mesthoop gegooid." „Kleine Greta," ging hij voort, „ze was zoo fijn, dat ze wel in een marmeren kist had mogen liggen. En nu heeft ze niet eens rust gehad in dat ellen- dig graf." „Misschien was 't wel juist die kerel, die haar heeft