i4? had, nam hij ze op de schouders, en klom uit den kuil. „Zij zal tenminste niet zeggen, dat haar vader haar hier den nacht over heeft laten liggen" riep hij uit. „Kindje", zei hij ernstig en met overtuiging, alsof hij zich tegenover de doode wilde verdedigen : „Lieve kleine Greta, wij wisten er niets van. Niemand wist er iets van, dat je uit de aarde gehaald zou worden. An- deren wisten het, maar wij niet. Ze houden ons niet voor menschen, en daarom liet niemand het ons zeggen." Toen hij met de kist uit de . groeve kwam, voelde hij weer, dat zijn hart niet in orde was. Hij moest gaan zitten tot de ergste pijn wat bedaarde. „Wees maar niet bang, kindje, " zei hij. „'t Gaat gauw over. Denk maar niet, dat ik je niet hier vandaan kan dragen." Langzamerhand kreeg hij zijn kracht terug en met de kist op den schouder liep hij voort in de richting van Jeruzalem. Terwijl hij voortging langs het smalle pad buiten den muur, was het alsof alles een ander uitzicht gekregen had. De muren en puinhoopen maakten hem angstig. Alles was zoo wonderlijk dreigend en vijandelijk ge- worden. 't Vreemde land en de vreemde stad verheugden zich in zijn smart. ,,Wees niet boos op Vader, kindje, omdat hij je mee- nam naar dit onbarmhartig land," zei hij. „Als dit thuis gebeurd was, " ging hij voort, „zou 't bosch geschreid hebben en de bergen had-